Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve rahatsız edici filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde İtalya'da, Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü faşist, genç erkek ve kızları kaçırarak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel, psikolojik ve cinsel işkence uygular. Film, iktidarın yozlaşmasını, faşizmin mekanik şiddetini ve toplumun ahlaki çöküşünü acımasız bir dürüstlükle perdeye yansıtır.

Pasolini'nin yönetmenliği, izleyiciyi rahatsız etmek ve düşündürmek üzerine kuruludur. Estetik çerçeveleme ve soğuk, mesafeli kamera açıları, yaşanan vahşeti bir belgesel nesnelliğiyle sunar. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin duygusuz otoritesini etkileyici bir şekilde yansıtır. Film, şiddetin görüntülerini doğrudan göstermekten ziyade, onun kurumsal ve ritüelistik doğasını vurgular.

'Salò', basit bir korku veya işkence filmi değil, politik bir alegori ve sanatsal bir protestodur. Pasolini, faşizmi, tüketim toplumunu ve iktidarın insan bedeni ve ruhu üzerindeki kontrolünü eleştirir. İzlenmesi zor ve rahatsız edici bir deneyim olsa da, sinemanın sınırlarını zorlayan, izleyiciyi temel ahlaki ve politik sorularla yüzleşmeye zorlayan önemli bir yapımdır. Sanatsal cesareti ve felsefi derinliği ile sinema tarihinde kendine özgü bir yeri vardır ve üzerine düşünmeyi gerektiren bir eserdir.