Jafar Panahi'nin 2022 yapımı 'No Bears' (Khers Nist), izleyiciyi İran-Türkiye sınırındaki bir köye götürerek gerçeklik, batıl inançlar ve aşk arasındaki çizgileri ustalıkla sorguluyor. Film, yönetmen olarak kendisini oynatan Panahi'nin, Türkiye'deki bir çiftin kaçış hikayesini uzaktan yönetmeye çalışırken, içinde bulunduğu köyde geleneksel kurallarla çatışmasını paralel olarak anlatıyor. Panahi'nin otobiyografik öğeler taşıyan performansı, sanatçı olmanın ve ifade özgürlüğünün sınırlarını kişisel bir dille yansıtıyor.

İki aşk hikayesi - biri modern ve kentsel, diğeri geleneksel ve kırsal - film boyunca iç içe geçerek, sevginin evrenselliğini vurgularken, toplumsal baskıların onu nasıl şekillendirdiğini veya engellediğini gösteriyor. 'Ayılardan korkma' anlamına gelen başlık, aslında görünmeyen tehditlere, batıl inançlara ve otoriter mekanizmalara bir gönderme yapıyor. Panahi'nin minimalist yönetmenliği, doğal mekanlarda çekilen uzun planlarla, izleyiciyi karakterlerin içsel çatışmalarına ve mekanın kasvetli atmosferine dahil ediyor.

'No Bears', sadece bir dram değil, aynı zamanda sinemanın gücüne ve direnişine dair meta-bir anlatı. Panahi, İran'daki sansür ve kısıtlamalara rağmen film üretmeye devam eden bir yönetmen olarak, bu filmle hem kişisel mücadelesini hem de daha geniş toplumsal meseleleri perdeye taşıyor. 7.2 IMDb puanıyla da beğeni toplayan bu film, insan ruhunun özgürlük arayışını samimi ve şiirsel bir dille anlatıyor. Sınırların, geleneklerin ve korkuların ötesinde bir yaşam arayışını merak eden her izleyici için mutlaka izlenmesi gereken, dokunaklı ve düşündürücü bir başyapıt.