Fred Zinnemann'ın yönettiği 1952 yapımı High Noon (Güpegündüz), western türünün kurallarını yeniden yazan ve gerilimi adeta bir saatli bombaya dönüştüren bir başyapıttır. Film, düğününü henüz tamamlamış olan şerif Will Kane'in (Gary Cooper), yıllar önce adalete teslim ettiği suçlu Frank Miller'ın serbest kalıp öğle treniyle kasabaya döneceği haberini almasıyla başlar. Kane, yeni eşi Amy (Grace Kelly) ile birlikte kasabayı terk etmeye hazırlanırken, onur ve görev duygusu ağır basar ve Miller ile yüzleşmeye karar verir.

Ancak filmin asıl gücü, bu yüzleşmenin fiziksel çatışmadan çok, psikolojik ve toplumsal bir çöküşü anlatmasından gelir. Kane, kasaba halkından ve eski dostlarından yardım istediğinde, korku, kayıtsızlık ve kişisel çıkarlar yüzünden yalnız bırakılır. Zinnemann, gerçek zamanlı anlatımı ve titreyen kamerasıyla, tırmanan gerilimi izleyicinin omuzlarına yükler. Gary Cooper'ın Oscar ödüllü performansı, yüzündeki endişe ve yorgunlukla, bir kahramanın insani zaaflarını muhteşem bir şekilde yansıtır. Grace Kelly ise barışçıl Quaker inancı ile sevdiği adamın görevi arasında sıkışmış Amy karakterine derinlik katar.

High Noon, sadece bir kovboy ve kötü adam hikayesi değil, McCarthy dönemi Amerika'sının alegorisi, bireyin topluma karşı duruşu ve ahlaki sorumluluk üzerine güçlü bir incelemedir. Dimitri Tiomkin'in unutulmaz 'Do Not Forsake Me, Oh My Darlin'' şarkısı, Kane'in içsel yalnızlığını perçinler. Sürenin kısaldığı, trenin yaklaştığı her an, izleyiciyi koltuğuna mıhlar. Sinema tarihinin en etkileyici karakter çalışmalarından biri olan bu filmi izlemek, klasik bir western keyfi almanın ötesinde, evrensel insani durumlar üzerine düşünmektir.